"Film o życiu"

Jeśli po obejrzeniu Broken Flowers mieliście wątpliwości jaką nową artystyczną drogę wybrał Jim, Limits of Control wyjaśnia tę kwestię. Najnowszy film ostatniego żyjącego niezależnego amerykańskiego reżysera to radykalne zerwanie nieśmiałego romansu z mainstreamem i powrót do źródeł. To "stary dobry Jarmusch", czy wam się to podoba czy nie.

Fabuła jest prosta. Bohater bez imienia przemierza przez hiszpańskie miasta i wsie spotykając na swojej drodze ekscentryków, z którymi nie rozmawia -- to oni rozmawiają z nim, przekazując mu enigmatyczne informacje na temat tajnej misji, której się podjął, tak tajnej że ani on sam ani jego rozmówcy nie znają prawdopodobnie jej celu, oraz zwierzając się ze swoich fascynacji nauką, kulturą i sztuką, a on słucha, popijając espresso z dwóch oddzielnych filiżanek, by następnie skonsumować kartkę papieru z kodem wskazującym mu dalszy szlak podróży.

O czym jest więc "Limits of Control"? Oczywiście... o życiu!

To metafora życia człowieka, rzuconego w wir wydarzeń, których nie rozumie, a w których musi brać udział, bo taka jest jego praca, bo tak wynika z jego kultury czy wychowania.
Życie jako bezustanna konwersacja, z ludźmi tak różnymi, że porozumienie z nimi nie jest praktycznie możliwe.
Życie jako droga, którą bezpiecznie przejść można jedynie dzięki bezwzględnemu przestrzeganiu surowych zasad, które sami sobie narzucamy.
Życie jako cierpliwe dążenie do celu, którego nie znamy, a po którego osiągnięciu nie jesteśmy ani lepsi, ani mądrzejsi, ani nawet na milimetr bliżsi tajemnicy istnienia.
Życie jako pasmo rytuałów i drobnych przyjemności, które umiejętnie dawkowane, dają prawdziwe uczucie spełnienia.
Życie jako wieczna samotność.

- Jak do cholery do tego doszedłeś?
- Użyłem wyobraźni.

Czy na pewno o tym jest ten film? Prawdopodobnie nie. Ale nic nie stoi na przeszkodzie, żeby był właśnie tym. Jarmusch rzuca tylko symbole, pokazuje szlaki. Którędy pójdziemy? Decyzja należy do nas.

Ciekaw jestem Waszych interpretacji.