Pogorzelisko - recenzja zwycięzcy WFF

Zwycięzca Warszawskiego Festiwalu Filmowego, kanadyjski film "Pogorzelisko", to dzieło niesamowicie ambitne, oparte na pomyśle tak karkolomnym, ze nie mógł się on udać. I nie udał się. Ale to niepowodzenie ogląda się nadzwyczaj przyjemnie.

Scenariusz filmu Denisa Villeneuve (Politechnika) opiera się na testamencie. Mieszkające w Kanadzie rodzeństwo, wypełniając ostatnie życzenie matki, emigrantki z Palestyny, odkrywa jej mroczne sekrety, rzeczy o których sama nie była w stanie powiedzieć im za życia. Jeanne i Simon z testamentu dowiadują się, że mają starszego brata oraz żyjącego ojca. Zgodnie z wolą zmarłej, mają ich obu odnaleźć i wręczyć im listy. Wyruszają więc do Palestyny, by tam dowiedzieć się kim była naprawdę ich rodzicielka.

Rodzeństwo dowiaduje się o ostatniej woli matki

Sekretów tych nie będę zdradzać, bo zepsułoby to część przyjemności oglądania "Pogorzeliska". Choć to co najlepsze w filmie to nie poplątany do granic nieprawdopodobieństwa (więc zapewne oparty na jakimś prawdziwym wydarzeniu) scenariusz, a świetna strona techniczna, dzięki której dramaty przeżywane przez bohaterów udzielają się widzowi. Wspomnieć tu należy chociażby genialną wizualnie, a przy okazji niesamowicie wzruszającą scenę napaści na muzułmański autobus przez chrześcijańskich bojowników i rozgrywający się podczas niej dramat uwięzionych w pojeździe -- głównej bohaterki-chrześcijanki oraz przypadkowej muzułmańskiej kobiety z małym dzieckiem. Niestety, tego rodzaju mocne sceny przeplatają się w filmie z mieliznami. Zainteresowanie historią osiąga kulminacyjny punkt w połowie filmu. Potem, odwrotnie do hitchcockowskiej zasady o trzęsieniu ziemi, stopniowo opada.

Zdecydowanie lepiej wypada tu część historyczna, w której oglądamy historię matki, niż ta dziejąca się w teraźniejszości, gdzie siostra z bratem, wspomagani ostatnim pracodawcą matki, notariuszem (i niestety kiepskim aktorem) pilnującycm wypełnienia testamentu, powoli odkrywają jej losy.

Matka

Największym problemem "Pogorzeliska" jest to, że wszystko w nim tak ładnie układa się w całość. Widzowie śledzą przez dwie godziny losy rodziny, snując domysły i zastanawiając się nad motywami matki i jej wyborami, aby na końcu wszystko zostało szczegółowo wyjaśnione, eliminując tym samym wszelkie alternatywne interpretacje. Reżyser postanawia wręcz w pewnym momencie wyłożyć kawę na ławę, tłumacząc bardzo łopatologicznie to, co wcześniej i tak wyraźnie sugerował. To niesympatyczny zgrzyt, bo nikt nie lubi być traktowany jak kretyn, również w kinie.

Czemu więc "Pogorzelisko", skoro to film z całym mnóstem wad, tryumfowało na warszawskim festiwalu? Być może zaważyła tematyka. Podczas dwugodzinnego seansu przewija się na ekranie spora część niedawnej historii Palestyny. Film jest widowiskowy, a jednocześnie daleko mu do mainstreamu, a opowiadana przez Villeneuve historia co najmniej interesująca.

Jeśli to was zachęca, a ominęliście film na WFF, będziecie mogli wyrobić sobie własne zdanie niebawem, ponieważ "Pogorzelisko" ma już polskiego dystrybutora, firmę Hagi Film i pojawi się w naszych kinach w najbliższym czasie.