Wariacja na temat

Nienawidzę musicali. Są głupie, infantylne, nie wnoszą niczego nowego, a w dodatku najczęściej nie mają praktycznie fabuły, przez co w kinie zwykle na nich przysypiam.

Jedyny musical, który przypadł mi do gustu to Sweeney Todd, o golibrodzie-mordercy z Fleet Street. I to również tylko dlatego, że była to tak naprawdę czarna komedia przerywana piosenkami, w której, na domiar dobrego, grał Johnny Depp (a to byłoby dla mnie dobrą wymówką na obejrzenie nawet najgorszego kitu, choć szczęśliwie Depp nie zagrał w wielu filmach, które można określić tym mianem.)

Czy piszę więc tę notkę, żeby się sadystycznie poznęcać nad Robem Marshallem, którego wyniesione pod niebiosa Chicago spłynęło po mnie, jak... coś co bardzo dobrze po kimś spływa?

Nie, nie piszę tego w tym celu. Podejrzanie wysokie oceny z prawej strony mogły już Was zresztą naprowadzić na ten szlak. Piszę, bo najnowszy hollywoodzki musical, który miał był oskarowym hitem, lecz przepadł jeszcze przed startem, zmiażdżony przez krytyków, po prostu mi się podobał.

Dziewięć jest szaloną próbą reinkarnacji Osiem i pół, znakomitego dzieła Federico Felliniego, określanego przez niektórych nawet najlepszym filmem wszech czasów. O ile jednak wyraźnie autobiograficzny obraz (to dobre określenie na ten film) mistrza kina wymaga od widza skupienia i wzbudza do refleksji, jego musicalowa adaptacja przede wszystkim bawi i wzrusza.

Fabuła Dziewięć, jak trafnie określiła to Ola, ma się tak do Osiem i pół jak ułożone i sklejone puzzle do pudełka z ich kawałkami. Oglądanie Felliniego to żmudne składanie ich ze sobą, oglądanie Marshalla to podziwianie efektów pracy kogoś, kto ciężką robotę wykonał za nas.

Co jest więc tak fascynującego w patrzeniu na gotowe? Oba filmy oglądałem dzień po dniu. Marshall pomógł mi więc ułożyć obrazy kreowane przez Felliniego w spójną całość. Znaczenie niektórych scen, jak tej ostatniej, najbardziej chyba znanej z Osiem i pół, zrozumiałem dopiero po tym jak to samo, ale "na chłopski rozum" pokazał mi Marshall.

Ale musical Nine to nie tylko proste usystematyzowanie dzieła Felliniego. To również jego interpretacja, czy też -- może nawet bardziej -- wariacja na jego temat. Wizjonerskie obrazy i rozbudowaną fabułę zastępują tu więc popisy piosenkarskie aktorów i aktorek, które bardzo dobrze wbudowane zostały we właściwą akcję i uzupełniają oszczędne dialogi, dając każdemu szansę wyrzucenia z siebie żalów do świata.

To co ostatecznie przekonało mnie jednak do Nine, to fakt, że praktycznie ta sama historia zdołała mnie po raz kolejny poruszyć. Szczególne zasługi w tym względzie ma niewątpliwie wspaniała Marion Cotillard, której Luisa Contini zdeklasowała aktorkę z filmu Felliniego, dodając głębi zaniedbywanej żonie reżysera, która jednocześnie podziwia go i nienawidzi.

Tego nie udało się osiągnąć ani przestylizowanemu i przydługawemu Chicago ani cukierkowatemu i nudnemu jak flaki sojowe Moulin Rouge i za to wielkie brawa dla reżysera Roba Marshalla.

Dziewięć ma wady. Penelope Cruz śpiewa źle, a w dodatku sfilmowana została w sposób zbyt dla mnie wulgarny. Daniel Day-Lewis bardzo się stara imitować włoski akcent, co szalenie irytowało mnie przez początkową część filmu, ale w porównaniu z Meryl Streep z Co się wydarzyło w Madison County osiąga efekt na granicy śmieszności. Takich drobnych niedociągnięć jest w filmie nieco więcej, ale w ogólności aktorzy poradzili sobie ze swoimi rolami bardzo dobrze i -- co najważniejsze -- historia przedstawiona została oszczędnie i wiarygodnie.

Miłośnicy musicalowego blichtru i bajek na ekranie będą zapewne zawiedzeni, ale jeśli tak jak ja nie lubicie tradycyjnych musicali, nie wierzcie krytykom i spokojnie idźcie na Dziewięć, najlepiej przypominając sobie przedtem arcydzieło Włocha.