Najwyraźniej w UK używa się innych miarek patosu niż w PL ;)

Mam chyba tak, że łatwiej mi się wzruszyć historią zbiorowości niż konkretnego człowieka. To pewnie jakaś pozostałość z młodzieńczego idealizmu. Kolesiowi takiemu jak Mandela należy się po prostu całkowity i bezwarunkowy "rispekt" za to co zrobił (a może nawet bardziej za to czego nie zrobił). Niewiele było polityków, którzy potrafili podejmować słuszne decyzje wbrew woli ludu.

Odnośnie patosu: możliwe że masz rację. Ja nie potrafiłem spojrzeć na Invictusa obiektywnie. To zresztą dziwny film. Oglądając go byłem całkowicie pochłonięty historią i mimo że próbowałem patrzeć na to co widzę zdroworozsądkowo, nie udawało mi się - zostałem całkowicie zmanipulowany obrazami, muzyką i tą atmosferą sugerującą, że dzieje się coś cholernie istotnego dla świata. To połączenie zadziałało na emocje i niewiele dało się już zrobić - film po prostu bardzo osobiście przeżyłem.

Po seansie natomiast wszystko opadło i jakbym teraz miał wymienić jakieś genialne sceny czy ogólnie cechy tego filmu, miałbym problem. Stąd ocena 7/10, nie wyżej, choć kusiło mnie przyznanie ósemki.

Pamiętam jak wylałem wiadro łez podczas oglądania filmu "Wściekłe pięści węża". W dodatku równocześnie strasznie mnie rozbolał brzuch. To było okropne i na szczęście skończyło się po 80 minutach. A mówią, że śmiech to zdrowie...

Tak, mnie Wściekły Wąż też bardzo wzruszył.

Ja też się bałam że patosu będzie więcej niż norma przewiduje, ale na szczeście było go mniej niż moich łez.
Michuku łącze się z Tobą w płaczu ;).

I ja się wzruszyłem patrząc na to. Freeman jako Mandela kruszy serca. Ale zbyt łatwo nastał ten Love Festival, przez co mało był dla mnie wiarygodny.

Właśnie. Rozumiem, że tworząc film, można a wręcz należy zdecydować sie na jakiś konkretny, temat, ujęcie, perspektywę. W "Invictusie" to spojrzenie jest bardzo fajnie wybrane - ja się dowiedziałam czegoś o RPA, poznałam ciekawą historię - super. Trochę jednak trudno zaakceptować płynący z filmu wniosek, że przy wyłącznym udziale Nelsona Mandeli i drużyny rugby następiło wielkie, beproblemowe zjednoczenie podzielonego narodu. Taki epiękne, że aż zbyt piękne ^_^.

Love Festival nie trwa wiecznie, to chyba jasne (choć może faktycznie film tego nie sugeruje). Trudno jednak zlekceważyć wkład Mandeli w budowanie nowego ładu w post-apartheidowej Południowej Afryce, a zaangażowanie w rugby było jednym z ważnych elementów planu zjednania sobie białych. Zwłaszcza, że mamy piękny kontrprzykład, co się dzieje, gdy filozofia zemsty wygrywa z filozofią rekoncyliacji, patrz sąsiednie Zimbabwe i rządy pana Mugabe (który w tym kraju miał w swoim czasie status podobny do Mandeli).

I właśnie o to "i żyli długo i szczęśliwie" zakończenie mam do tego filmu żal. Tym większy, że Eastwood wielokrotnie udowodnił swoją umiejętność wzruszania widza bez uciekania się do gry na nutach ckliwości i patosu, że przywołam choćby mój ulubiony "Co się wydarzyło w Madison County". A mam wrażenie, że w "Invictusie" zwyczajnie poszedł na łatwiznę.